Książki

War is peace.
Freedom is slavery.
Ignorance is strength
Nineteen Eigthy-Four

Cześć, w tym wpisie (jak sama nazwa wskazuje) chciałbym napisać o książkach. O tych, które czytałem, o moich stosunkach do nich oraz o książkach które mam zamiar przeczytać w te wakacje. Nie przedłużam, przejdźmy do meritum!

Na pierwszy rzut idzie “1984″ oraz “Folwark zwierzęcy”. Rok 1984 jest jak dotąd moją ulubioną książką, mojego ulubionego autora czyli George Orwell’a. Orwell ukazuje w niej widmo totalitaryzmu, które w naszym świecie niósł komunizm. Komunizm to wspaniały system, ale niestety utopijny, niemożliwy do spełnienia. Popatrzcie sobie na Chiny. Państwo miało być komunistyczne, ale de facto mają ustrój gospodarczy-kapitalistyczny, jedyne co pozostało z tego dawnego komunizmu to oczywiście totalitaryzm, który przejawia się w więzieniu osób przeciwstawiających się rządowi. Czytając biografię Stalina Edwarda Radzińskiego, zauważyłem, że w takim 1937 roku osiągnął on dużą część tego co robił rząd w orwellowskim 1984 roku. Wszelka kontrola, zabijanie ludzi, którzy zagrażali w nawet najmniejszy sposób czy zmuszanie innych do fałszywych zeznań na pokaz, Lew Trocki jako wielki wróg rządu, twórca spisków przeciwko Rosji itd. Książka nie ma szczęśliwego zakończenia, pokazuje bezsilność zwykłych ludzi wobec rządu. Trzeba zwrócić uwagę na takie kraje jak Białoruś, Korea Północna czy Chiny. Im bardziej skrajne poglądy polityczne, tym lepiej się prowadzi państwo do totalitarnego. Poza tym, nie można zawsze ufać temu, co się pisze w mediach, gdyż pojawiają się tam często subiektywne wiadomości. A co będzie, gdy się wynajdzie maszynę, którą będzie można za jednym zamachem zmienić wiadomości z przeszłości i mieć odpowiedź na niewygodne pytania? Zgroza. Dzięki Orwellowi dowiedziałem się, że będąc socjalistą można krytykować komunizm, który nazwę “realnym”. Gdyż komunizm to utopia, a gdy próbuje się go wykorzystać w państwie, wiadomym jest, że jedyne co z niego zostanie to powszechna kontrola państwa nad obywatelem.

Przejdźmy teraz do drugiej książki, czyli “Folwarku zwierzęcego”. Ukazane są w nim zwierzęta, które mają dość marnej pracy u gospodarza folwarku i wypędzają go. Na czele grupy zwierząt wysuwają się świnie w tym “Napoleon”. Z początku chcą (podstawa wartości socjalizmu-komunizmu) tego by każde z nich były równe. Jednak wraz z rozwojem akcji, “przykazania zwierząt” zaczynają być tajemniczo zmieniane, na takie które są przychylne świniom. Zostaje wypędzony także jeden z knurów Snowball, mający zasługi w “bitwie o Oborę” (jest odpowiednikiem Lwa Trockiego). Przypisuje mu się udział w bitwie po stronie ludzi, a także wszystkie niepowodzenia gospodarstwa. Powstaje także zasada “Wszystkie zwierzęta są równe, ale świnie równiejsze“. Z utopii, powstaje antyutopia. Świnie łamią coraz więcej zakazów i tak dalej, na końcu książki podczas bankietu zacierają się różnice między świniami a ludźmi. Orwell to genialny pisarz, który w genialny sposób ukazywał komunizm jako antyutopię. Wielka szkoda, że tak wcześnie zmarł i nie napisał więcej takich świetnych książek. Znakomicie podporządkowywał zwierzęta z powieści na wzór różnych ludzi (Napoleon-Stalin itd). Być może postaram się przeczytać również książkę “W hołdzie Katalonii”, ale jak na razie mam na liście zupełnie inne książki, więc poczekamy.

Kolejną moją ulubioną książką jest “Władca much” Williama Goldinga. Podczas wojny nuklearnej w bliżej nieokreślonym czasie rozbija się na wyspie samolot z dziećmi. Z początku organizują one demokratycznie władze, demokrację symbolizuje koncha, kto ją ma w ręku, może się wypowiadać. Stopniowe, bez opieki dorosłych narasta degeneracja dzieci. Grzeczne, ułożone dzieci stają się potworami, dzielą się na dwa obozy. W końcu do jednego z nich (bardziej totalitarnego, niż demokratycznego) przechodzą prawie wszyscy. Podczas jednej z uczt dochodzi do morderstwa i następnego. Książka ma charakter antyutopii i daje dowód, że jesteśmy istotami na takim “poziomie”, gdzie jesteśmy zdecydowanie za słabi i za głupi by stworzyć prawdziwą utopię. Nawet dzieci tego nie potrafią zrobić, mimo, że zawsze są dla siebie miłe, dobre, potem nabierają albo cech “ludzkich”, albo dobrych. Nie bez powodu cechy ludzkie ukazałem jako złe, mamy je ze sobą w bagażu po narodzinach, dopóki ktoś nami odpowiednio nie pokieruje. W końcu po “dzieci” przychodzi pomoc, zaczynają rozumieć swoje złe postępowanie, lecz jedyne co z tego wychodzi, to dziecięcy płacz, zupełnie niepodobny do nich, które tak się zmieniły podczas “pobytu” na wyspie.

Uważam, że te trzy książki w sam raz wystarczą, poza tym mam jeszcze w zanadrzu książki które będę czytał (lub są przeczytane) i może je opiszę.

• Manifest komunistyczny Marksa i Engelsa
• Stalin Radzińskiego
• Wojna światów Wellsa
• Olivier Twist Dickensa
• Krzyżacy Sienkiewicza
• Ja, Klaudiusz Gravesa
• Paragraf 22 Hellera
• Myszy i ludzie Steinbecka
• Mistrz i Małgorzata Bułhakowa
• Wehikuł czasu Wellsa
• Niewidzialny człowiek Wellsa
• Solaris Lema

To do następnego wpisu! G’bye!